راهنمای شهر باستانی لیسیایی کیانای

کیانای که با نام سیانائه نیز نوشته می‌شود، شهری در لیکیای باستان یا شاید سه شهر بود که به طور جمعی با این نام شناخته می‌شدند. ویلیام مارتین لیک مشاهده می‌کند که در برخی از نسخه‌های پلینی، این نام به صورت سیانه نوشته شده است، در حالی که در هیروکلس و Notitiae Episcopatuum به صورت Cyaneae ظاهر می شود.

به گفته اسپرات و فوربس، کیانای شهری بود که از نظر اهمیت با پلو و کاندیبا برابری می‌کرد، اما در وضعیت حفاظتی بهتری یافت شد. پاوسانیاس ثبت کرد که پیشگوی آپولون تیرکسیوس در آنجا قرار داشت. سایانه دیگر یک اسقف‌نشین مسکونی نیست و توسط کلیسای کاتولیک به عنوان یک کرسی اسقفی افتخاری فهرست شده است.

لیک بقایای آن را در غرب آندریاکا کشف کرد و محل آن در بالای بندر تریستومو با کتیبه‌ها تأیید شد. اسپرات و فوربس خاطرنشان کردند که کیانای در فلات بلند بین بندر تریستومو و دره داخلی کاسابار واقع شده است و سه محوطه باستانی را که توسط کتیبه‌ها با این نام مرتبط هستند، شناسایی کردند.

عجیب است که سه سایت متمایز نام جمعی کیانای را به اشتراک گذاشتند. در یاوو، روی یک پایه کتیبه‌ای یونانی از دوره رومی وجود داشت، در حالی که در توسه، یک سارکوفاگ حاوی یک نام قومی زنانه بود و در کوروستن اشکالی از نام روی سارکوفاگ‌ها و کتیبه‌ها دیده می‌شود.

یاوو به عنوان مکان اصلی به نظر می‌رسد که مستقیماً در شمال بندر تریستومو روی یک سکوی بلند با شیب‌های تند در دو طرف قرار دارد. این مکان دارای دیوارهای به خوبی حفظ شده با ارتفاع بین 1.5 تا 4.5 متر، یک تئاتر با قطر 50 متر، مقبره‌های صخری ساده، گروه‌هایی از تابوت سنگی و بقایای مربوط به دوران روم و قرون وسطی است.

توسه یک سایت کوچک است که با یک دیوار هلنیستی ساخته شده به صورت ناهموار احاطه شده است که سبک‌های چندضلعی و سیکلوپی را ترکیب می‌کند و یک کتیبه لیسیایی در آن کشف شد. کوروستن که در فاصله ای از دریا قرار دارد، علاوه بر سارکوفاگ‌های فراوان، دارای مقبره‌های صخری با کتیبه‌های لیسیایی و یونانی است.

در Notitia Episcopatuum اثر شبه اپیفانیوس که در دوره امپراتور بیزانس هراکلیوس نوشته شده است، اسقف‌نشین سیانائه در میان اسقف‌های تابع کلان‌شهر میرا در رتبه 15 قرار داشت. امروزه این مقام اسقفی توسط کلیسای کاتولیک حفظ شده است.

کیانای که در نزدیکی روستای یاوو در دمره آنتالیا واقع شده است، مقبره‌های صخری، کتیبه‌های لیسیایی و یونانی، مقبره‌های اتاقکی و اتاق‌های تراشیده شده در صخره در آکروپولیس را به نمایش می‌گذارد که ثابت می‌کند این سکونتگاه حداقل از سده 4 پیش از میلاد وجود داشته است.