قلعه آلانیا بر روی یک شبه جزیره صخره‌ای قرار دارد که حدود 250 متر از سطح دریا بالاتر است. این بنا که به عنوان نماد سکونتگاهی که در گذشته کاندری نامیده می‌شد شناخته می‌شود، در لایه‌های تاریخی و باورهای محلی ریشه دارد.
ریشه‌های این دژ به دوران هلنیستی بازمی‌گردد. سوابق تاریخی نشان می‌دهد که این قلعه در ابتدا در قرن 2 پیش از میلاد توسط جنگجویان تریهوس، دزد دریایی رومی، با نام کوراکسیون پایه‌گذاری شد و سپس در سال‌های 64-65 پیش از میلاد به دلیل ناآرامی‌های ناشی از فعالیت دزدان دریایی در شرق مدیترانه به تصرف رومیان درآمد.
بخش عمده‌ای از بافت تاریخی کنونی قلعه متعلق به قرن 13 است. به دنبال فتح شهر در سال‌های 1220-1221، علاءالدین کیقباد اول، سلطان سلجوقی روم، کنترل منطقه را به دست گرفت و دژ را به عنوان بخشی از یک کمپین ساخت‌وساز بزرگ بازسازی کرد.
دیوارهای باشکوه اطراف قلعه در مجموع 6.5 کیلومتر طول دارند. این استحکامات با طراحی برنامه‌ریزی‌شده شامل احمدک، قلعه داخلی، آدام آتاچاجی، دماغه جیلواردا، عرب اولییاسی و برج اسات ساخته شده و با عبور از توپخانه و کارخانه کشتی‌سازی (ترسانه) به برج قرمز (قیزولکوله) ختم می‌شوند.
از نظر معماری، این سیستم دفاعی عظیم شامل 83 برج و 140 بارو است. برای تأمین نیاز آب شهر قرون وسطایی در داخل دیوارها، حدود 1200 آب‌انبار ساخته شد که برخی از آن‌ها هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرند.
در طول قرن‌ها، کنترل دژ دست به دست شد. پس از سلجوقیان، به بیگ‌نشین کارامان و مملوکان رسید و در نهایت توسط سلیمان قانونی به امپراتوری عثمانی ملحق شد. پس از آرام شدن منطقه، قلعه از حالت صرفاً دفاعی خارج شد و در قرن 19 ویلاهای متعددی در داخل دیوارها ساخته شد.
در اوج شبه جزیره، قلعه داخلی قرار دارد که امروزه به عنوان موزه فضای باز سازماندهی شده است. این دقیقاً همان جایی است که علاءالدین کیقباد، سلطان سلجوقی، کاخ خود را در آن ساخت و زندگی مسکونی تا به امروز در محوطه قلعه جریان دارد.
امروزه بازدیدکنندگان می‌توانند با وسایل نقلیه موتوری، با پیاده‌روی حدوداً 1 ساعته یا با استفاده از تله‌کابین به قلعه داخلی برسند و از مناظر شبه جزیره و دریای مدیترانه لذت ببرند.
Wikimedia research dossier · آخرین بررسی: 2026-09-20 09:24:50
