فِلوس در یونانی باستان به معنای «زمین سنگلاخی» است و شهر باستانی لیکیه‌ای در منطقه‌ای کوهستانی بود که برای نخستین بار در حدود سال 500 پیش از میلاد در نوشته‌های هکاته، مورخ نامدار، ذکر شد.
این سکونتگاه که به زبان لیکیایی «وهیندا» نامیده می‌شد، از این جهت جالب توجه است که نام یونانی خود را تا به امروز حفظ کرده و دارای مقبره‌های صخری است که قدیمی‌ترین شواهد حضور لیکیایی‌ها در این منطقه را فراهم می‌کنند.
در دوره کلاسیک، فِلوس عضوی از اتحادیه لیکیه بود و زمانی که اعضای خاندان سلطنتی زانتوس در آن سکونت داشتند، نقش سیاسی مرکزی ایفا کرد.
برخلاف بندر ساحلی آنتی‌فِلوس، فِلوس در منطقه‌ای کوهستانی و درون‌بومی قرار داشت و بیشتر به عنوان یک پایگاه راهبردی عمل می‌کرد تا یک مرکز تجاری پرتردد.
نقش این شهر به عنوان یک مرکز دودمانی پس از فتح آن توسط پریکلس لیمیرایی در دهه 390 پیش از میلاد به پایان رسید و پس از آن، آنتی‌فِلوس توسعه یافت و اهمیت فِلوس در دوران هلنیستی کاهش پیدا کرد.
فِلوس بعدها در دوره بیزانس به یک اسقف‌نشین کلان‌شهری تبدیل شد و به مرور زمان به ویرانه‌ای کوهستانی و دورافتاده بدل گشت.
در قرن 19، کاوشگرانی مانند چارلز فِلوس و توماس اسپرات با گذر از مسیرهای دشوار و بررسی کتیبه‌ها توانستند سایت کوهستانی فِلنداعی را به عنوان شهر گمشده فِلوس شناسایی و تأیید کنند.
امروزه گردشگرانی که از طریق مسیر پیاده‌روی از چوکورباغ به این محوطه روی تپه می‌رسند، با دیوارهای آکروپلیس، برج‌های دیده بانی، مقبره‌های خانوادگی صخری و یک تابوت‌دان به خوبی حفظ شده با نقش‌برجسته‌هایی از اشکال و گریفین‌ها روبرو می‌شوند.
Wikimedia research dossier · آخرین بررسی: 2026-10-09 04:36:48
