بر اساس یکی از افسانههای پیرامون شهر باستانی و قلعه سیلیون، این سکونتگاه به عنوان یک کلونی برخاسته از آرگوس تأسیس شد. افسانه دیگری روایت میکند که این شهر پس از جنگ ترووا، در کنار سیده و آسپندوس توسط پیشگویان موپسوس، کالکاس و آمفیلوخوس تأسیس شد. تمام این روایات، روایتهای باستانی مربوط به ریشههای این مکان را شکل میدهند.
همانطور که در منابع باستانی و سنتهای افسانهای ذکر شده است، این سکونتگاه واقع بر روی تپهای شیبدار با موقعیت استراتژیک خود متمایز است. نام بومی یونانی-پامفایلی آن Selywiys ثبت شده است که احتمالاً از واژه اصلی هیتی یعنی Sallawassi سرچشمه گرفته است. امروزه این منطقه توسط محلیها Yanköy Hisarı یا Asar Köy نامیده میشود و میراث تاریخی عمیقی را به دوش میکشد.
به دلیل موقعیت آن بر روی تپهای با لبههای شیبدار، سیلیون نیازی به حصارکشی کامل با دیوارهای شهری نداشت. دیوارهای دفاعی، برجها و سنگرها با کارسنگی دقیق و تخصص فنی بالا تنها در بخشهای غربی و جنوب غربی که شیب ملایمتر است، احداث شدند. دروازه اصلی شهر روی دیوارهای غربی قرار دارد که با مسیرهایی منتهی به آکروپولیس تکمیل میشود.
این شهر که برای نخستین بار در حدود ۵۰۰ پیش از میلاد ذکر شد، از سال ۴۶۹ پیش از میلاد به عضویت اتحادیه دلیا درآمد. سوابق تاریخی حاکی از آن است که در سال ۳۳۳ پیش از میلاد، اسکندر مقدونی این مکان را بدون موفقیت محاصره کرد و به دلیل پادگان قوی و استحکاماتش مجبور به رها کردن تلاش خود شد. در دوره سلوکی، شهر بازسازی گستردهای را تجربه کرد، بهویژه تئاتر آن.
این شهر سنت ممتد و تأییدشده ضرب سکههای خود را از اوایل سقرن سوم پیش از میلاد تا دوران امپراتور روم اورلیان حفظ کرد. سکههای اولیه دارای نقوشی مرتبط با آپولو و کتیبههایی به الفبای بومی پامفایلی بودند که بعدها تحت حاکمیت روم هلنیزه شدند. این سکهها ماهیت خودمختار و متمول شهر را آشکار میکنند.
سیلیون که در دوران امپراتوری بیزانس به شهرت رسید، به عنوان مکانی ذکر شده است که یک ناوگان عربی در سال ۶۷۷ یا ۶۷۸ در اثر طوفان نابود شد. به عنوان مقر یک نماینده امپراتوری واقع در آغاز جاده بزرگ عمومی منتهی به قسطنطنیه، این شهر شروع به تحتالشعاع قرار دادن پرگه کرد. این شهر سرانجام در سال ۱۲۰۷ به دست سلجوقیان افتاد.
بازدیدکنندگان امروز سیلیون با بقایایی متعلق به دوران هلنیستی، رومی، بیزانسی و سلجوقی روبهرو میشوند. بقایای خانهها و خیابانها در شمال غربی فلات قرار دارد، در حالی که یک مسجد سلجوقی، یک کلیسای بیزانسی و یک آبانبار در غرب واقع شدهاند. در پای تپه جنوب غربی نیز تئاتر ۸۰۰۰ نفری و بقایای ائودئون قابل مشاهده است.
طابع شیبدار و صخری فلات باعث شده است که این مکان در طول زمان در برابر رانش زمین آسیبپذیر باشد. اگرچه بخشهایی از سازهها مانند تئاتر و آمفیتئاتر به دلیل این تغییرات زمینشناسی فرو ریختهاند، اما شکوه تاریخی و باستانی این مکان همچنان بازدیدکنندگان را مسحور خود میکند.
Wikimedia research dossier · آخرین بررسی: 2026-09-17 06:40:15
