شهر باستانی کیتانورا که توسط هیچ نویسنده باستانی ذکر نشده بود، مانند یک افسانه فراموش شده در مه زمان در سکوت تاریخی باقی ماند. این سکونتگاه هیچ روایت مکتوبی از دوران باستان ندارد و وجود آن تنها از طریق ویرانه‌های خاموش تپه‌ها به گوش می‌رسد.
هویت و نام واقعی شهر تنها از طریق کشفیات باستان‌شناسی بعدی روشن شد. هنگامی که تی. ای. بی. اسپرات در سال 1842 از محوطه بازدید کرد نتوانست نام آن را تعیین کند، اما مطالعه سکه‌ها در موزه آنتالیا در سال 1998 و کشف سنگ مرزی رومی Miliarium Lyciae در پاتارا سرانجام کیتانورا را آشکار کرد.
آکروپولیس کیتانورا که بر روی تپه‌ای از شرق به غرب قرار دارد، به شدت توسط ساکنانش در برابر تهدیدات محافظت می‌شد. در حالی که پهلوهای غربی و شمالی با صخره‌ها محافظت می‌شد، دیوارهای دفاعی محکمی به ضخامت 1.30 متر و ارتفاع 5 تا 6 متر ساخته شد.
با گسترش مسیحیت در دوران باستان متأخر، شهر دستخوش تحول عمیقی شد که با شناسایی پنج کلیسا در محدوده آن مشهود است. کلیساهای باسیلیکا در گوشه جنوب غربی و مرکز، گواه اهمیت این سکونتگاه هستند.
چشمگیرترین سازه کیتانورا مجموعه حمام-جیمنازیوم در ورودی جنوب غربی است. این تأسیسات بزرگ با مساحت 700 متر مربع بیش از دو برابر حمام‌های پاتارا و زانتوس است و احتمالاً به عنوان پناهگاهی برای مسافران بوده است.
این محوطه با گورستان‌ها و یک هروئون در جنوب آکروپولیس، استراحتگاه‌های ساکنان باستان را حفظ کرده است. این سازه‌ها به همراه بقایای یک قنات، افسانه یک جامعه دورافتاده در قلب لیکیه را تکمیل می‌کنند.
Wikimedia research dossier · آخرین بررسی: 2026-10-03 00:34:01
