لیمیریا در ساحل جنوبی لیکیه باستانی در امتداد رودخانه لیمیروس، در نزدیکی روستای ساکلیسو در منطقه فینیکه آنتالیا واقع شده است. نویسندگان باستانی مانند استرابون، بطلمیوس و پلینی مکرر موقعیت جغرافیایی دقیق شهر را ذکر کرده‌اند.
این شهر در هزاره دوم قبل از میلاد قبلاً رونق داشته و به تدریج به یکی از پرجنب‌وجوش‌ترین مراکز تجاری در جهان یونان تبدیل شد. در قرن چهارم قبل از میلاد، پریکلس، حاکم لیکیه، از شورش ساتراپ‌ها حمایت کرد و لیمیریا را به عنوان پایتخت اتحادیه لیکیه اعلام نمود.
به دنبال تسلط ایرانیان و لشکرکشی‌های اسکندر مقدونی، این منطقه تحت کنترل بطلمیوس اول سوتر درآمد. از آنجا که پسرش بطلمیوس دوم فیلادلفوس از مردم محلی در برابر گالات‌های مهاجم حمایت کرد، ساکنان به عنوان سپاسگزاری، بنای یادبودی به نام بطلمایون را اختصاص دادند.
در دوران روم باستان، شهر زمانی اهمیت تاریخی پیدا کرد که گایوس سزار، نوه خوانده و ولیعهد امپراتور آگوستوس، در سال 4 میلادی در آنجا درگذشت. گایوس که در ارمنستان زخمی شده بود، در سفر بازگشت به رم درگذشت و همین امر منجر به ساخت مقبره خالی (سینوتاف) او در شهر شد.
بقایای لیمیریا برای اولین بار توسط چارلز فلوز، کاوشگر بریتانیایی، در سال 1838 مشاهده شد و پس از آن بازدیدهایی توسط جی.ای. شونبورن و محققان اس‌پرات و فوربز صورت گرفت. کاوش‌های سیستماتیک در سال 1965 تحت نظر موسسه باستان‌شناسی آلمان آغاز شد و بعدها توسط دانشگاه وین ادامه یافت.
بررسی‌های باستان‌شناسی تا 13 لایه چینه شناسی مختلف را که به قرن هفتم قبل از میلاد بازمی‌گردد، آشکار کرده است. کاوش‌های استحکامات، دیوارهای تراس و سطوح فرهنگی عمیق نشان‌دهنده تاریخ طولانی و مستمر سکونت انسان است.
سازه‌های برجسته در این مکان شامل آرامگاه منبت‌کاری شده پیچیده پریکلس، سینوتاف عظیم گایوس سزار، یک تئاتر رومی با ظرفیت 8000 نفر که به سفارش خیر اوپرامواس از رودیاپولیس ساخته شده، و یکی از قدیمی‌ترین پل‌های قوسی قطاعی جهان است.
در طول باستان متأخر و دوره اولیه بیزانس، لیمیریا به عنوان یک مرکز اسقف‌نشین عمل می‌کرد و در سوابق کلیسایی به عنوان یکی از توابع میرا ذکر شده است. اسقف‌هایی مانند دیوتیپوس، لوپیسینوس و استفان در شوراهای بزرگ شرکت کردند که نشان‌دهنده اهمیت دیرینه کلیسایی شهر است.
Wikimedia research dossier · آخرین بررسی: 2026-10-05 02:19:45
